Herkesin çocukluğu birbirinden farklı geçiyor sanırım. Yani hem ailemin yapısından dolayı hem de beni yetiştirme biçimlerinden dolayı ben nedense aklıma hiçbir çizgi film getiremiyorum. Yani ısrarla düşünüyorum ama aklıma gelmiyor benim nedense. Benim daha çok arkadaşlarımla oynadığım oyunlar geliyor, bir an önce dışarı çıkmak için beklediğim sabahlar geliyor aklıma, akşam ezanı okunmasında arkadaşlarım ile daha çok oynayayım diye beklediğim günler geliyor aklıma, annemin babamın benim oyunlara dalıp eve geç kalmamdan dolayı bana söyleyecekleri şeyler aklıma geliyor. Daha şu an yazamadığım daha onlarca şey var aklımda aslında. Sanırım o günlerin kıymetini bu günlerde anlıyoruz. O günlerde hep büyüyüp bir an önce hayalini kurduğumuz şeylere ulaşmayı düşünürken bugünlerde o günlere geri dönüp daha fazla tadını çıkarma hayali kuruyorum. Eski arkadaşlıklarımı unutamıyorum bir türlü, sürekli aklıma geliyorlar. Hiçbir çıkar olmadan, hiçbir borcun olmadan, hiçbir derdin olmadan, sadece o gün oynayacağın oyunun derdi vardı içimde. Bugün acaba hangi oyunu oynayacağız acaba hangimiz kolaları ısmarlayan taraf olacaktı? O günlerde aldığımız 1 lira bile o kadar güzel geliyordu ki böyle birkaç kişinin ortaya attığı 3-4 lira ile hem karnımızı doyururduk hem de eğlenirdik. Ne kadar güzel değil mi? Güzel ama bir daha hiç gelmeyecek o güzel günler. Buradan sesleniyorum sana çocukluğum, seni çok ama çok özlüyorum. O günlerin tekrardan gelmesi için her şeyimi feda edebilirim...